خود را چو دمی به یار محرم یابی
در عمر نصیب خویش آن دم یابی

زنهار که ضایع نکنی آن دم را
زیرا که دگر چنان دمی کم‌یابی

خود هیچ بسوی ما نگاهی نکنی
گیرم که گناهست گناهی نکنی

دل در گل رخسار تو می‌نالد زار
بر آینهٔ دلم تو آهی نکنی

خوش باش که خوش نهاد باشد صوفی
از باطن خویش شاد باشد صوفی

صوفی صاف است غم بر او ننشیند
کیخسرو و کیقباد باشد صوفی

خوش می‌سازی مرا و خوش می‌سوزی
خوش پرده همی دری و خوش می‌دوزی

آموختیم جوانی اندر پیری
از بخت جوان صلای پیرآموزی

خیری بنمودی و ولیکن شری
نرمی و خبیث همچو مار نری

صدری و بزرگی و زرت هست ولیک
انصاف بده که سخت مادر غری

در بادیهٔ عشق تو کردم سفری
تا بو که بیایم ز وصالت خبری

در هر منزل که می‌نهادم قدمی
افکنده تنی دیدم و افتاده سری

در بی‌خبری خبر نبودی چه بدی
و اندیشهٔ خیر و شر نبودی چه بدی

ای هوش تو و گوش من و حلقهٔ در
گر حلقهٔ سیم و زر نبودی چه بدی

در چشم منست این زمان ناز کسی
در گوش منست این دم آواز کسی

در سینه منم حریف و انباز کسی
سرمستم کی نهان کنم راز کسی

در چشم منی و گرنه بینا کیمی
در مغز منی و گرنه شیدا کیمی

آنجا که نمی‌دانم آنجای کجاست
گر عشق تو نیستی من آنجا کیمی

در خاک اگر رفت تن بیجانی
جان بر فلک افرازد و شاذروانی

در خاک بنفشه‌ای بپایید و برست
چون برندهد سرو چنان بستانی