گر داد کنی درخور خود داد کنی
بیچاره کسی را که تواش یاد کنی

گفتی تو که بسیار بیادت کردم
من میدانم که چون مرا یاد کنی

گر درد دلم به نقش پیدا بودی
هر ذره ز غم سیاه سیما بودی

ور راه به سوی گوهر ما بودی
هر قطره ز جوش همچو دریا بودی

گر سوزش سینه را به کس می‌داری
وز مهر ضمیر پر هوس می‌داری

باید که چو نالهٔ تو آرام دلست
آن ناله قرین هر نفس می‌داری

گر صید خدا شوی ز غم رسته شوی
ور در صفت خویش روی بسته شوی

میدان که وجود تو حجاب ره تست
با خود منشین که هر زمان خسته شوی

گر عاشق روی قیصر روم شوی
امید بود که حی قیوم شوی

از هجر مگو به پیش سلطان وصال
میترس کزین حدیث محروم شوی

گر عاشق زار روی تو نیستمی
چندان به در سرای تو نه ایستمی

گفتی که مایست بردرم خیز برو
ای دوست اگر نه ایستمی نیستمی

گر عقل به کوی دوست رهبر نبدی
روی عاشق چنین مزعفر نبدی

گر آنکه صدف را غم گوهر نبدی
بگشاده لب و عاشق و مضطر نبدی

گر قدر کمال خویش بشناختمی
دامان خود از خاک بپرداختمی

خالی و سبک بر آسمان تاختمی
سر بر فلک نهم برافراختمی

گر گفتن اسرار تو امکان بودی
پست و بالا همه گلستان بودی

گر غیرت نخوت نه در ایام بدی
هر فرعونی موسی عمران بودی

گر مجلس انس را به کار آمدمی
هردم بدر تو بنده وار آمدمی

گر آفت تصدیع نبودی و ملال
هر روز برت هزار بار آمدمی