گر من مستم ز روی بدکرداری
ای خواجه برو تو عاقل و هشیاری

تو غره به طاعتی و طاعت داری
این آن سر پل نیست که می‌پنداری

گر نقل و کباب و بادهٔ ناب خوری
میدان که به خواب در، همی آب خوری

چون برخیزی ز خواب باشی تشنه
سودت ندهد آب که در خواب خوری

گرنه حذر از غیرت مردان کنمی
آن کار که دوش گفته‌ام آن کنمی

ور رشک نبودی همه هشیاران را
بی‌خویش و خراب و مست و حیران کنمی

گرنه کشش یار مرا یار بدی
با شاه و گدا مرا کجا کاربدی

گرنه کرم قدیم بسیار بدی
کی یوسف جان میان بازار بدی

گر هیچ نشانه نیست اندر وادی
بسیار امیدهاست در نومیدی

ای دل مبر امید که در روضهٔ جان
خرما دهی، ار نیز درخت بیدی

گر یک نفسی واقف اسرار شوی
جانبازی را به جان خریدار شوی

تا مست خودی تو تا ابد تیره‌ستی
چون مست از او شوی تو هشیار شوی

گر یک ورق از کتاب ما برخوانی
حیران ابد شوی زهی حیرانی

گر یک نفسی به درس دل بنشینی
استادان را به درس خود بنشانی

گفتم به طبیب دارویی فرمایی
نبضم بگرفت از سر دانایی

گفتا که چه درد می‌کند بنمایی
بردم دستش سوی دل سودایی

گفتم صنما مگر که جانان منی
اکنون که همی نظر کنم جان منی

مرتد گردم گر ز تو من برگردی
ای جان جهان تو کفر و ایمان منی

گفتم صنمی شدی که جان را وطنی
گفتا که حدیث جان مکن گر ز منی

گفتم که به تیغ حجتم چند زنی
گفتا که هنوز عاشق خویشتنی