عشق تو در اطراف گیائی میتاخت
مسکین دل من دید نشانش بشناخت

روزیکه دلم ز بند هستی برهد
در کتم عدم چه عشقها خواهم باخت

عشقی که از او وجود بی‌جان میزیست
این عشق چنین لطیف و شیرین از چیست

اندر تن ماست یا برون از تن ماست
یا در نظر شمس حق تبریزیست

عشقی نه به اندازهٔ ما در سر ماست
و این طرفه که بار ما فزون از خر ماست

آنجا که جمال و حسن آن دلبر ماست
ما در خور او نه‌ایم و او درخور ماست

عقل آمد و پندِ عاشقان پیش گرفت
در ره بنشست و رهزنی کیش گرفت

چون در سرشان جایگهِ پند ندید
پای همه بوسید و رَهِ خویش گرفت

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است
و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است

برخاستن از جان و جهان مشکل نیست
مشکل ز سر کوی تو برخاستن است

قومی غمگین و خود مدان غم ز کجاست
قومی شادان و بیخبر کان ز چه جاست

چندین چپ و راست بیخبر از چپ و راست
چنین من و ماست بیخبر از من و ما است

گر آتش دل نیست پس این دود چراست
ور عود نسوخت بوی این عود چراست

این بودن من عاشق و نابود چراست
پروانه ز سوز شمع خشنود چراست

گر آه کنم آه بدین قانع نیست
ور خاک شوم شاه بدین قانع نیست

ور سجده کنم چو سایه هرسو که مه است
پنهان چه کنم ماه بدین قانع نیست

گر باد بر آن زلف پریشان زندت
مه طال بقا از بن دندان زندت

ای ناصح من ز خود برآئی و ز نصح
گر زانچه دلم چشیده بر جان زندت

گر بر سر شهوت و هوا خواهی رفت
از من خبرت که بینوا خواهی رفت

ور درگذری از این ببینی بعیان
کز بهر چه آمدی کجا خواهی رفت