عشق تو خوشی چو قصد خونریز کند
جان از قفس قالب من خیز کند

کافر باشد که با لب چون شکرت
امکان گنه یابد و پرهیز کند

عشق تو سلامت ز جهان می‌ببرد
هجر تو اجل گشته که جان می‌ببرد

آندل که به صد هزار جان می‌ندهم
یک خندهٔ تو به رایگان می‌ببرد

عشقی آمد که عشقها سودا شد
سوزیدم و خاکستر من هم لا شد

باز از هوس سوز خاکستر من
واگشت و هزار بار صورتها شد

عقل و دل من چه عیشها میداند
گر یار دمی پیش خودم بنشاند

صد جای نشیب آسیا میدانم
کز بی‌آبی کار فرو میماند

علم فقها ز شرع و سنت باشد
حکم حکما بیان حجت باشد

لیکن سخنان اولیای ملکوت
از کشف و عیان نور حضرت باشد

عید آمده کز تو عید عیدانه برد
از خرمن ماه تو به دل دانه برد

اینش برسد که روی بر ماه کند
وینش نرسد که ماه نو خانه برد

غم را بر او گزیده میباید کرد
وز چاه طمع بریده میباید کرد

خون دل من ریخته میخواهد یار
این کار مرا به دیده میباید کرد

غم کیست که گرد دل مردان گردد
غم گرد فسردگان و سردان گردد

اندر دل مردان خدا دریائیست
کز موج خوشش گنبد گردان گردد

فردا که به محشر اندر آید زن و مرد
از بیم حساب رویها گردد زرد

من عشق ترا به کف نهم پیش برم
گویم که حساب من از این باید کرد

قاصد پی اینکه بنده خندان نشود
پنهان مکن از بنده که پنهان نشود

گر بر در باغی بنویسی زندان
باغ از پی آن نوشته زندان نشود