قد الفم ز مشق چون جیم افتاد
آن سو که توی، حسن در آن تیم افتاد

آن خوبی باقی تو ای جان و جهان
دل بِسْتَد و اندر پی باقیم افتاد

قومی به خرابات تو اندر بندند
رندی چند و کس نداند چندند

هشیاری و آگهی ز کس نپسندند
بر نیک و بد خلق جهان میخندند

کاری ز درون جان میباید
وز قصه شنیدن این گره نگشاید

یک چشمهٔ آب در درون خانه
به زان رودی که از برون می‌آید

کامل صفتی راه فنا می‌پیمود
چون باد گذر کرد ز دریای وجود

یک موی ز هست او بر او باقی بود
آن موی به چشم فقر زنار نمود

گر با دل و دنده هیچ کارم افتد
در وقت وصال آن نگارم افتد

خون دل از آب دیده زان میبارم
تا آن دل و دیده در کنارم افتد

گر چرخ ترا خدمت پیوست کند
مپذیر که عاقبت ترا پست کند

ناگاه به شربتی ترا مست کند
در گردن معشوق دگر دست کند

گر خواب ترا خواجه گرفتار کند
من نگذارم کسیت بیدار کند

عشقت چو درخت سیب میافشاند
تا خواب ترا چو برگ طیار کند

گر در طلبی ز چشمه در بر ناید
جویندهٔ در به قعر دریا باید

این گوهر قیمتی کسی را شاید
کز آب حیات تشنه بیرون آید

گر دریا را همه نهنگان گیرند
ور صحرا را همه پلنگان گیرند

ور نعمت و مال چشم تنگان گیرند
عشاق جمال خوب رنگان گیرند

گر صبر کنم جامعهٔ جان میسوزد
جان من و آن جملگان میسوزد

ور بانگ برآورم دهان میسوزد
از من گذرد هر دو جهان میسوزد