نتوان دل شاد را به غم فرسودن (148)
-
اندازه متن
+
نتوان دل شاد را به غم فرسودن
وقت خوش خود بسنگ محنت سودن
کس غیب چه داند که چه خواهد بودن
می باید و معشوق و به کام آسودن
میخوردن و شادبودن، آیینِ من است (45)
میخوردن و شادبودن، آیینِ من است فارغبودن ز کفر و دین، دینِ من است
گفتم…
آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد (57)
آنکس که زمین و چرخ و افلاک نهاد بس داغ که او بر دل غمناک نهاد
پیشنمایش
