هم دانهٔ امید به خرمن ماند (94)
-
اندازه متن
+
هم دانهٔ امید به خرمن ماند
هم باغ و سرای بی تو و من ماند
سیم و زر خویش از درمی تا به جوی
با دوست بخور گرنه به دشمن ماند
خورشید به گِل نَهُفت مینتوانم (128)
خورشید به گِل نَهُفت مینتوانم و اسرار زمانه گفت مینتوانم
از بحر تفکرم برآورد خرد…
در کارگه کوزهگری رفتم دوش (117)
در کارگه کوزهگری رفتم دوش دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش
ناگاه یکی کوزه برآورد…
