هم دانهٔ امید به خرمن ماند (94)
-
اندازه متن
+
هم دانهٔ امید به خرمن ماند
هم باغ و سرای بی تو و من ماند
سیم و زر خویش از درمی تا به جوی
با دوست بخور گرنه به دشمن ماند
یک جرعه می کهن ز ملکی نو به (156)
یک جرعه می کهن ز ملکی نو به وز هرچه نه می طریق بیرون شو به
ایام زمانه از کسی دارد ننگ (118)
ایام زمانه از کسی دارد ننگ کو در غم ایام نشیند دلتنگ
می خور تو…
