بنشین به غم خود نفسی بر لب جوی
-
اندازه متن
+
بنشین به غم خود نفسی بر لب جوی
می خور به تمنای بتی غاليه موی
با همنفسی چند و به وقتی همه سعد
باریک مشو، فكر مكن، بحث مجوی
گفتم: چه شبی. گفت: به راهیش چو دور
گفتم: چه شبی. گفت: به راهیش چو دور گفتم: چه کنم. گفت: چراغت به چه نور؟
گفتم صنما عمر منی، برد شتاب
گفتم صنما عمر منی، برد شتاب گفتم: تو چنان بخت منی، رفت به خواب
گفتم: همه…
پیشنمایش
