دل سنگ شد و سنگ چو فولاد شدم
-
اندازه متن
+
دل سنگ شد و سنگ چو فولاد شدم،
با اینهمه از غمت ز بنیاد شدم
خواهی بشکن خواهی آنرا مشکن
بر باد شدم، تو را چو از یاد شدم
چنین دل و جان بهر تو آمد به شکست
چنین دل و جان بهر تو آمد به شکست. تا آنکه توام آمدی ای دوست به دست.
میلت سوی دوستان نهادهست چرا؟
میلت سوی دوستان نهادهست چرا؟ مهرت همه با بدان زیادست چرا؟
گویی که ندارد سخنم گیرایی…
