دل را بدهم پند که عمدا نرود (698)
-
اندازه متن
+
دل را بدهم پند که عمدا نرود
پیش بت شنگ من از آنجا نرود
لب میگزد آن بت که کجا افتادی
او کیست که باشد که رود یا نرود
ای ساقیی که آن می احمر گرفتهای (2983)
ای ساقیی که آن می احمر گرفتهای وی مطربی که آن غزل تر گرفتهای
ای زهرهای…
ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش (1281)
ز هدهدان تفکر چو دررسید نشانش مراست ملک سلیمان چو نقد گشت عیانش
پری و دیو…
