دل دوش در این عشق حریف ما بود (697)
-
اندازه متن
+
دل دوش در این عشق حریف ما بود
شب تا به سحرگاه نخفت و ناسود
چون صبح دمید سوی تو آمد زود
با چهرهٔ زرد و دیدهٔ خونآلود
گر دل دهم و از سر جان برخیزم (1281)
گر دل دهم و از سر جان برخیزم جان بازم و از هر دو جهان برخیزم
چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد (769)
چه توقفست زین پس همه کاروان روان شد نگرد شتر به اشتر که بیا که ساربان شد
پیشنمایش
