آمد سحر و مراست مصحف در پیش
-
اندازه متن
+
آمد سحر و مراست مصحف در پیش
آنگاه چراغی چو چراغ دل خویش
ورد سحر اهل دلش، همره باد
یارب تو بپرهیزش از هر کم و بیش
در دامن این مخوف جنگل
در دامن این مخوف جنگل و این قله که سر به چرخ سوده است اینجاست که مادر من زار گهواره…
صد زشت به چشم بینم و دم نزنم
صد زشت به چشم بینم و دم نزنم هرگز سخنی چه بیش و چه کم نزنم
