بر دامن کوه بنگر آن ابر کبود
-
اندازه متن
+
بر دامن کوه بنگر آن ابر کبود
در خرمن آتش زده اش دود اندود
یعنی که زرفتگان چه مانده است نشان
از ما، پس ما، نیز همین خواهد بودش
دیدم گل را به خنده در وقت سحر
دیدم گل را به خنده در وقت سحر گفت چه فراوانش شادی است مگر
گل گفت…
ماخ اولا پیکره رود بلند
ماخ اولا پیکره رود بلند. می رود نا معلوم می خروشد هر دم می جهاند تن، از سنگ به سنگ.…
