بر دامن کوه بنگر آن ابر کبود
-
اندازه متن
+
بر دامن کوه بنگر آن ابر کبود
در خرمن آتش زده اش دود اندود
یعنی که زرفتگان چه مانده است نشان
از ما، پس ما، نیز همین خواهد بودش
گفتم که مرا خوانش و اندر تکوتاب
گفتم که مرا خوانش و اندر تکوتاب از عشق خراب، خانه اش باد خراب
خندید و…
آمد به درم سرخوش و مست و مغشوش
آمد به درم سرخوش و مست و مغشوش گفتا به من ای عاشق سرتا پا هوش،
پیشنمایش
