شاعران قدیم

جان چو سمندرم نگاری دارد
در آتش او چه خوش قراری دارد

زان بادهٔ لبهاش بگردان ساقی
کز وی سر من عجب خماری دارد

جان را جستم ببحر مرجان آمد
در زیر کفی قلزم پنهان آمد

اندر دل تاریک به راه باریک
رفتم رفتم یکی بیابان آمد

جان روی به عالم همایون آورد
وز چون و چگونه دل به بیچون آورد

آن راز که تاکنون همی بود نهان
از زیر هزار پرده بیرون آورد

جان کیست که او بدیده کار تو کند
یا دیده و دل که او شکار تو کند

گر از سر گور من برآید خاری
آن خار به عشق خار خار تو کند

جان محرم درگاه همی باید برد
دل پر غم و پر آه همی باید برد

از خویش به ما راه نیابی هرگز
از ما سوی ما راه همی باید برد

جانم ز هواهای تو یادی دارد
بیرون ز مرادها مرادی دارد

بر باد دهم خویش در این بادهٔ عشق
کاین باده ز سودای تو بادی دارد

جانیکه در او از تو خیالی باشد
کی آن جان را نقل و زوالی باشد

مه در نقصان گرچه هلالی باشد
نقصان وی آغاز کمالی باشد

جائیکه در او چون نگاری باشد
کفر است که آنجای قراری باشد

عقلی که ترا بیند و از سر نرود
سر کوفته به که زشت ماری باشد

جز دمدمهٔ عشق تو در گوش نماند
جان را ز حلاوت ازل هوش نماند

بی‌رنگی عشق رنگها را آمیخت
وز قالب بی‌رنگ فراموش نماند

جز صحبت عاشقان و مستان مپسند
دل در هوس قوم فرومایه مبند

هر طایفه‌ات بجانب خویش کشند
زاغت سوی ویرانه و طوطی سوی قند