شاعران قدیم

گفتم بنما که چون کنم بمیر
گفتم که: شد آب روغنم گفت بمیر

گفتم که شوم شمع من پروانه
ای رو تو شمع روشنم گفت بمیر

گفتم چشمم گفت سحابی کم گیر
گفتم جگرم گفت سرابی کم گیر

گفتم که دلم گفت کبابی کم گیر
گفتم که تنم گفت خرابی کم گیر

گر رنگ خزان دارم و گر رنگ بهار
تا هردو یکی نشد نیامد گل و خار

در ظاهر خار و گل، مخالف دیدار
بر چشم خلاف دید، خندد گلزار

گفتی که: بیا که باغ خندید و بهار
شمعست و شراب و شاهدان چو نگار

آنجا که تو نیستی از اینهام چه سود؟
و آنجا که تو هستی خود از اینها بچه کار؟

گوش ما را بی‌دم اسرار مدار
چشم ما را بی‌رخ دلدار مدار

بزم ما را بی‌می خمار مدار
ما را نفسی بیخودت ای یار مدار

ای بسته حجاب، پردها را بردار
تا کس نرود دگر به صید مردار

رحم آر که مسیریان را از جوع
آب گرمی شدست یلغون بازار

مائیم چو حال عاشقان زیر و زبر
وز دلبر ما هر دو جهان زیر و زبر

از زیر و زبر منزه آمد شه ما
وانکس که از او جست نشان زیر و زبر

مجموع تن و قالب خود را بنگر
جوقی مستند و خفته بر همدیگر

مونس خواهی صلای بیداری زن
بر خفته منه پای و ازو در مگذر

مجنون و پریشان توام دستم گیر
سرگشته و حیران توام دستم گیر

هر بیسر و پای دستگیری دارد
من بیسر و بی‌پای توام دستم گیر

من دم نزنم از این جهان دمگیر
من در طربم همه جهان ماتم گیر

بیدق ببری ز ما ولی شه نبری
ما و رخ شه هزار بیدق کم گیر