آن کس که بر آتش جهانم بنهاد (489)
-
اندازه متن
+
آن کس که بر آتش جهانم بنهاد
صد گونه زبانه بر زبانم بنهاد
چون شش جهتم شعلهٔ آتش بگرفت
آه کردم و دست بر دهانم بنهاد
سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود (950)
سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود ز عشقِ آن عدم آمد جهانِ جان به وجود
گر رنج دهد بجای بختش گیرم (1284)
گر رنج دهد بجای بختش گیرم ور بند نهد بجای رختش گیرم
زان ناز کند سخت…
