ای باده تو باشی که همه داد کنی (1707)
-
اندازه متن
+
ای باده تو باشی که همه داد کنی
صد بنده به یک صبوح آزاد کنی
چشمم به تو روشنست همچون خورشید
هم در تو گریزم که توام شاد کنی
مانده شدم از گفتن تا تو بر ما مانی (2606)
مانده شدم از گفتن تا تو بر ما مانی خویش من و پیوندی نی همره و مهمانی
گفت استر با شتر کای خوش رفیق (76-3)
بخش ۷۶ - حکایت استر پیش شتر کی من بسیار در رو میافتم و تو نمیافتی الا به نادر
…
