ای هوس عشق تو کرده جهان را زبون (2067)
-
اندازه متن
+
ای هوس عشق تو کرده جهان را زبون
خیرهٔ عشقت چو من، این فلکِ سرنگون
میدر و میدوز تو، میبر و میسوز تو
خون کن و میشوی تو، خون دلم را به خون
چونک ز تو خاستهست، هر کژ تو راست است
لیک بتا راست گو، نیست مقام جنون؟
دوش خیال نگار، بعدِ بسی انتظار
آمد و من در خمار، یا رب چون بود چون
خواست که پر واکُند، روی به صحرا کند
باز مرا میفریفت از سخن پرفسون
گفتم: “والله که نی، هیچ مساز این بنا
گر عجمی “رفت، نیست” ور عربی “لایکون”
در دل شب آمدی، نیک عجب آمدی
چون برِ ما آمدی نیست رهایی کنون
هر دل که درو مهر تو پنهان نبود (756)
هر دل که درو مهر تو پنهان نبود کافر بود آن دل و مسلمان نبود
شهری…
راز را اندر میان نه وامگیر (1106)
راز را اندر میان نه وامگیر بنده را هر لحظه از بالا مگیر
تو نکو دانی…
