ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی (3105)
-
اندازه متن
+
ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی
نهاده جام چو خورشید بر کف دستی
ز نوبهار رخش این جهان گلستانی
به پیش قامت زیباش آسمان پستی
فروگرفت مرا مست وار و میگفتم
بجستمی من از او گر بهانهای هستی
بگفت حیله مکن هین گمان مبر که اگر
تن تو حیله شدی سر به سر ز ما رستی
بریخت بر من از آن می که چرخ پست شدی
اگر ز جرعه آن می دمی بخوردستی
بتاب مفخر ایام شمس تبریزی
ایا فکنده در این بحر نور شستستی
گفتم به طبیب دارویی فرمایی (1934)
گفتم به طبیب دارویی فرمایی نبضم بگرفت از سر دانایی
گفتا که چه درد میکند بنمایی…
یا راهبا انظر الی مصباح (521)
یا راهبا انظر الی مصباح متشعشعا و استغن عن اصباح
انظر الی راح تناهی لطفه و…
