ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی (3105)
-
اندازه متن
+
ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی
نهاده جام چو خورشید بر کف دستی
ز نوبهار رخش این جهان گلستانی
به پیش قامت زیباش آسمان پستی
فروگرفت مرا مست وار و میگفتم
بجستمی من از او گر بهانهای هستی
بگفت حیله مکن هین گمان مبر که اگر
تن تو حیله شدی سر به سر ز ما رستی
بریخت بر من از آن می که چرخ پست شدی
اگر ز جرعه آن می دمی بخوردستی
بتاب مفخر ایام شمس تبریزی
ایا فکنده در این بحر نور شستستی
ساقیا در نوش آور شیره عنقود را (134)
ساقیا در نوش آور شیره عنقود را در صبوح آور سبک مستان خوابآلود را
یک به…
عشق از ازلست و تا ابد خواهد بود (763)
عشق از ازلست و تا ابد خواهد بود جویندهٔ عشق بیعدد خواهد بود
فردا که قیامت…
