شنو پندی ز من ای یار خوش کیش (1237)
-
اندازه متن
+
شنو پندی ز من ای یار خوش کیش
به خون دل برآید کار درویش
یقین میدان مجیب و مستجابست
دعای سوخته درویش دل ریش
چو آن سلطان بیچون را بدیدی
غنی گشتی رهیدی از کم و بیش
چو اسماعیل قربان شو در این عشق
ولی را بنده شو گر نیستی میش
چو پختی در هوای شمس تبریز
از این خامان بیهوده میندیش
اگر آب و گل ما را چو جان و دل پری بودی (2524)
اگر آب و گل ما را چو جان و دل پری بودی به تبریز آمدی این دم بیابان…
نی دیده هر دلی را دیدار مینماید (859)
نی دیده هر دلی را دیدار مینماید نی هر خسیس را شه رخسار مینماید
الا حقیر…
