من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است (417)
-
اندازه متن
+
من بندهٔ آن کسم که بیماش خوش است
جفت غم آن کسم که تنهاش خوش است
گویند وفای او چه لذت دارد
ز آنم خبری نیست جفاهاش خوش است
چو آب آهسته زیر که درآیم (1524)
چو آب آهسته زیر که درآیم به ناگه خرمن که درربایم
چکم از ناودان من قطره…
هر روز پگاه خیمه بر جوی زنی (1979)
هر روز پگاه خیمه بر جوی زنی صد نقش، تو بر گلشنِ خوشبوی زنی
چون دف،…
