پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا (32)
-
اندازه متن
+
پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
بردوخت مرقع از رگ و از پوست مرا
تن خرقه و اندر او دل ما صوفی
عالم همه خانقاه و شیخ اوست مرا
ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست (469)
ای غم اگر مو شوی پیش منت بار نیست پر شکرست این مقام هیچ تو را کار نیست
…
دود دل ما نشان سوداست (366)
دود دل ما نشان سوداست وان دود که از دلست پیداست
هر موج که میزند دل…
