پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا (32)
-
اندازه متن
+
پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
بردوخت مرقع از رگ و از پوست مرا
تن خرقه و اندر او دل ما صوفی
عالم همه خانقاه و شیخ اوست مرا
تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم (1622)
تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم صنما چه می شتابی که بکشتی از شتابم
…
گفتم به طبیب دارویی فرمایی (1934)
گفتم به طبیب دارویی فرمایی نبضم بگرفت از سر دانایی
گفتا که چه درد میکند بنمایی…
