پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا (32)
-
اندازه متن
+
پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
بردوخت مرقع از رگ و از پوست مرا
تن خرقه و اندر او دل ما صوفی
عالم همه خانقاه و شیخ اوست مرا
چنین میزن دو دستک تا سحرگاه (2340)
چنین میزن دو دستک تا سحرگاه که در رقص است آن دلدار و دلخواه
همیگو آنچ…
گر دلت گیرد و گر گردی ملول (17)
گر دلت گیرد و گر گردی ملول زین سفر چاره نداری، ای فضول
دل بنه، گردن…
