چون بدنامی بروزگاری افتد (635)
-
اندازه متن
+
چون بدنامی بروزگاری افتد
مرد آن نبود که نامداری افتد
گر در خواهی ز قعر دریا بطلب
کان کف باشد که بر کناری افتد
سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود (950)
سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربود ز عشقِ آن عدم آمد جهانِ جان به وجود
آن لحظه که آن سرو روانم برسید (497)
آن لحظه که آن سرو روانم برسید تن زد تنم از شرم چو جانم برسید
او…
