مولانا

آمد آمد نگار پوشیده
صنم خوش عذار پوشیده

داد از گلستان حسن و جمال
باغ را نوبهار پوشیده

در زمین دل همه عشاق
رسته شد سبزه زار پوشیده

آن دم پرده سوز گرمش را
هر طرف گرمدار پوشیده

همگنان اشک و خون روان کرده
خونشان در تغار پوشیده

بوی آن خون همی‌رسد به دماغ
همچو مشک تتار پوشیده

تا از آن بو برند مشتاقان
سوی آن یار غار پوشیده

شمس تبریز صدقه جانت
بوسه‌ای یا کنار پوشیده

مطرب جان‌های دل برده
تا به شب تا به شب همین پرده

جان‌هایی که مست و مخمورند
بر سر باده باده‌ای خورده

در خرابات مفردان رفته
خرقه آب و گل گرو کرده

رخ نفسی بر رخ این مست نه
جنگ و جفا را نفسی پست نه

سیم اگر نیست به دست آورم
باده چون زر تو بر این دست نه

ای تو گشاده در هفت آسمان
دست کرم بر دل پابست نه

پیشکشم نیست به جز نیستی
نیستیم را تو لقب هست نه

هم شکننده تو هم اشکسته بند
مرهم جان بر سر اشکست نه

مهر بر آن شکر و پسته منه
مهر بر این چاکر پیوست نه

گفته امت ای دل پنجاه بار
صید مکن پای در این شست نه

یا رشا فدیته من زمن رایته
لست تقول اننی ارحم من سبیته

محرقنی برده کفی اذا دعوته
محتجب بصده عنی اذا اتیته

آه الیس ناظری مختلف لطیفه
آه الیس مهجتی مسکنه و بیته

قد زرع الفراق فی خدی بذر زعفر
وشت علی العیون من کثره ما سقیته

قوسک حیث ما رمی السهم اصاب مقلتی
سهمک ظل من دمی یکتب قد کفیته

هل طربا لعاشق وافقه زمانه
افلح فی هوائه اصلح فیه شأنه

هدده فراقه من غمرات یومه
ثم اتاه لیله من قمر امانه

قال لبدره لقد احرق فیک باطنی
قال له حبیبه صرت انا ضمانه

لا کقتول عاشق یقتلنا بشارق
حان وفاتنا و لا یمکننا بیانه

اعظم کل شهوه هان لدی وصاله
اطیب کل طیب ظل لنا مکانه

قد کفر الذی اتی من مثل لوجهه
ان قمر ینوبه او شجر وبانه

اکرم من نفوسنا طیف خیال وجهه
افضل من عیوننا کان لنا عیانه

رب لسان قائل یلفظ نار خده
احرق من شراره یومئذ لسانه

احرقه شراره ثم اتی نهاره
نوره بناطق اصبح ترجمانه

طوبی لمن آواه سر فؤاده
سکن الفؤاد بعشقه و وداده

نفس الکریم کمریم و فؤاده
شبه المسیح و صدره کمهاده

اذن الفؤاد لکی یبوح بسره
شرح الصدور کرامه لعباده

رحم القلوب بفتح‌ها و فتوح‌ها
قهر النفوس سیاسه لجهاده

کشف الغطاء و لا انتظار و لا نسا
فرح السعید تانسا بعتاده

عشقوا لرأیه ربهم و تعلقوا
و العرش یخضع حالهم بعماده

و صلوا الی نظر الحبیب بفضله
و الحق ارشدهم بحسن رشاده

القوم معشوقون فی اوصافهم
و الحق عاشقهم علی افراده

حار العقول به عاشقیه تحیرا
کیف العقول به معشقیه فناده

لا تنکرن و لا تکن متصرفا
بالعقل فی هذا و خف لکیاده

فالامر اعظم من تصرف حکمنا
و الود بالجبار من اعقاده

ملک البصیره من ممالک شیخنا
یعطی و یمنع ما یشا بمراده

ما غاب من قلبی شعاشع خده
لا تشمتوا بصدوده و بعاده

شمس المصیف اذا نی بغروبه
ما غاب حر الشمس من عباده

تبریز جل به شمس دین سیدی
ما اکرم المولی بکثر رماده

فدیتتک یا ستی الناسیه
الی کم تشد فم الخابیه

الا فاملئی منه لی کاسه
تذکرنی صفوه ناسیه

فما کاسه منه الا نجی
و تأتی باخت لها آبیه

گر باغ از او واقف بدی از شاخ تر خون آمدی
ور عقل از او آگه بدی از چشم جیحون آمدی

گر سر برون کردی مهش روزی ز قرص آفتاب
ذره به ذره در هوا لیلی و مجنون آمدی

ور گنج‌های لعل او یک گوشه بر پستی زدی
هر گوشه ویرانه‌ای صد گنج قارون آمدی

نقشی که بر دل می‌زند بر دیده گر پیدا شدی
هر دست و رو ناشسته‌ای چون شیخ ذاالنون آمدی

ور سحر آن کس نیستی کو چشم بندی می‌کند
چون چشم و دل این جسم و تن بر سقف گردون آمدی

ای خواجه نظاره گر تا چند باشد این نظر
ارزان بدی گر زین نظر معشوق بیرون آمدی

مهمان نو آمد ولی این لوت عالم را بس است
دو کون اگر مهمان شدی این لوت افزون آمدی

فصل بهاران شد ببین بستان پر از حور و پری
گویی سلیمان بر سپه عرضه نمود انگشتری

رومی‌رخان ماه‌وش زاییده از خاک حبش
چون نومسلمانان خوش بیرون شده از کافری

گلزار بین گلزار بین در آب نقش یار بین
و آن نرگس خمار بین و آن غنچه‌های احمری

گلبرگ‌ها بر همدگر افتاده بین چون سیم و زر
آویزها و حلقه‌ها بی دستگاه زرگری

در جان بلبل گل نگر وز گل به عقل کل نگر
وز رنگ در بی‌رنگ پر تا بوک آن جا ره بری

گل عقل غارت می‌کند نسرین اشارت می‌کند
کاینک پس پرده است آن کاو می‌کند صورتگری

ای صلح داده جنگ را وی آب داده سنگ را
چون این گل بدرنگ را در رنگ‌ها می‌آوری

گر شاخه‌ها دارد تری ور سرو دارد سروری
ور گل کند صد دلبری ای جان تو چیزی دیگری

چه جای باغ و راغ و گل چه جای نقل و جام مل
چه جای روح و عقل کل کز جان جان هم خوشتری

ای در طواف ماه تو ماه و سپهر مشتری
ای آمده در چرخ تو خورشید و چرخ چنبری

یا رب منم جویان تو یا خود توی جویان من
ای ننگ من تا من منم من دیگرم تو دیگری

ای ما و من آویخته وی خون هر دو ریخته
چیزی دگر انگیخته نی آدمی و نی پری

تا پا نباشد ز آنک پا ما را به خارستان برد
تا سر نباشد ز آنک سر کافر شود از دوسری

آبی میان جو روان آبی لب جو بسته یخ
آن تیزرو این سست رو هین تیز رو تا نفسری

خورشید گوید سنگ را زان تافتم بر سنگ تو
تا تو ز سنگی وارهی پا درنهی در گوهری

خورشید عشق لم یزل زان تافته‌ست اندر دلت
کاول فزایی بندگی و آخر نمایی مهتری

خورشید گوید غوره را زان آمدم در مطبخت
تا سرکه نفروشی دگر پیشه کنی حلواگری

شه باز را گوید که من زان بسته‌ام دو چشم تو
تا بگسلی از جنس خود جز روی ما را ننگری

گوید بلی فرمان برم جز در جمالت ننگرم
جز بر خیالت نگذرم وز جان نمایم چاکری

گل باغ را گوید که من زان عرضه کردم رخت خود
تا جمله رخت خویش را بفروشی و با ما خوری

آن کس کز این جا زر برد با دلبری دیگر خورد
تو کژ نشین و راست گو آن از چه باشد از خری

آن آدمی باشد که او خر بدهد و عیسی خرد
وین از خری باشد که تو عیسی دهی و خر خری

عیسی مست را زر کند ور زر بود گوهر کند
گوهر بود بهتر کند بهتر ز ماه و مشتری

نی مشتری بی‌نوا بل نور الله اشتری
گر یوسفی باشد تو را زین پیرهن بویی بری

ما را چو مریم بی‌سبب از شاخ خشک آید رطب
ما را چو عیسی بی‌طلب در مهد آید سروری

بی‌باغ و رز انگور بین بی‌روز و بی‌شب نور بین
وین دولت منصور بین از داد حق بی‌داوری

از روی همچون آتشم حمام عالم گرم شد
بر صورت گرمابه‌ای چون کودکان کمتر گری

فردا ببینی روش را شد طعمه مار و موش را
دروازه موران شده آن چشم‌های عبهری

مهتاب تا مه رانده دیوار تیره مانده
اناالیه آمده کان سو نگر گر مبصری

یا جانب تبریز رو از شمس دین محظوظ شو
یا از زبان واصفان از صدق بنما باوری