بازیچهٔ قدرت خدائیم همه
او راست توانگری گدائیم همه

بر یکدگر این زیادتی جستن چیست
آخر ز در یکی سرائیم همه

بفروخت مرا یار به یک دسته تره
باشد که مرا واخرد آن یار سره

نیکو مثلی زده است صاحب شجره
ارزان بفروشد آنکه ارزان بخره

بیگانه شوی ز صحبت بیگانه
بشنو سخن راست از این دیوانه

صد خانه پر از شهد کنی چون زنبور
گر زانکه جدا کنی ز اینان خانه

بیگاه شد و دل نرهید از ناله
روزی نتوان گفت غم صد ساله

ای جان جهان غصهٔ بیگاه شدن
آنکس داند که گم شدش گوساله

تا روی ترا بدیدم ای بت ناآگاه
سرگشته شدم ز عشق گم کردم راه

روزی شنوی کز غم عشقت ایماه
گویند بشد فلان که انالله

تو آبی و ما جمله گیاییم همه
تو شاهی و ما جمله گداییم همه

گوینده توی و ما صداییم همه
جوینده توی چرا نیاییم همه

تو توبه مکن که من شکستم توبه
هرگز ناید ز جان مستم توبه

صدبار و هزاربار بستم توبه
خون میگرید ز دست دستم توبه

جانیست غذای او غم و اندیشه
جانی دگر است همچو شیر بیشه

اندیشه چو تیشه است گزافه مندیش
هان تا نزنی تو پای خود را تیشه

دانی شب چیست بشنو ای فرزانه
خلوت کن عاشقان ز هر بیگانه

خاصه امشب که با مهم همخانه
من مستم و مه عاشق و شب دیوانه

در راه یگانگی چه طاعت چه گناه
در کوی خرابات چه درویش چه شاه

رخسار قلندری، چه روشن، چه سیاه
بر کنگره عرش، چه خورشید چه ماه