معشوقه خانگی بکاری ناید
کو عشوه نماید و وفا ننماید

معشوقه کسی باید کاندر لب گور
از باغ فلک هزار در بگشاید

مگذار که غصه در میانت گیرد
یا وسوسه‌های این جهانت گیرد

رو شربت عشق در دهان نه شب و روز
زان پیش که حکم حق دهانت گیرد

مگذار که وسوسه زبونت گیرد
چون مار به حیله و فسونت گیرد

تا آن مه بی‌چون کند آهنگ گرفت
حیران شود آسمان که چونت گیرد

من بندهٔ آن قوم که خود را دانند
هردم دل خود را ز علط برهانند

از ذات و صفات خویش خالی گردند
وز لوح وجود خود اناالحق خوانند

من بندهٔ یاری که ملالش نبود
کانرا که ملالست وصالش نبود

گوئیکه خیالست و ترا نیست وصال
تا تیره بود آب خیالش نبود

من بی‌خبرم خدای خود میداند
کاندر دل من مرا چه میخنداند

باری دل من شاخ گلی را ماند
کش باد صبا بلطف می‌افشاند

من چوب گرفتم به کفم عود آمد
من بد کردم بدیم مسعود آمد

گوید که در صفر سفر نیکو نیست
کردم سفر و مرا چنین سود آمد

مه را طرفی به ماه رو می‌ماند
چیزیش بدان فرشته خو می‌ماند

نی نی ز کجا تا به کجا مه که بود
جان بندهٔ او بدو خود او می‌ماند

مه‌رویان را یکان یکان برشمرید
باشد به غلط نام مه ما ببرید

ای انجمنی که در پس پرده درید
بر دیدهٔ پر آتش من در گذرید

می‌آ ید یار و چون شکر میخندد
وز مرتبه بر شمس و قمر میخندد

این یک نظری که در جهان محرم او است
هم پنهانی بدان نظر می‌خندد