مه را طرفی به ماه رو میماند (830)
-
اندازه متن
+
مه را طرفی به ماه رو میماند
چیزیش بدان فرشته خو میماند
نی نی ز کجا تا به کجا مه که بود
جان بندهٔ او بدو خود او میماند
عالم گرفت نورم بنگر به چشمهایم (1700)
عالم گرفت نورم بنگر به چشمهایم نامم بها نهادند گرچه که بیبهایم
زان لقمه کس نخوردهست…
گرمای تموز از دل پردرد شماست (378)
گرمای تموز از دل پردرد شماست سرمای زمستان تبش سرد شماست
این گرمی و سردی نرسد…
