باغست و بهار و سرو، عالی ای جان
ما می‌نرویم از این حوالی، ای جان

بگشای نقاب و در فروبند کنون
ماییم و توی و خانه خالی، ای جان

بیدل من و بیدل تو و بیدل تو و من
سرمست همی شدیم روزی به چمن

عمریست که من در آرزوی آنم
کان عهد به یادآوری ای عهد شکن

با هر دو جهان چو رنگ باید بودن
بیزار ز لعل و سنگ باید بودن

مردانه و مرد رنگ باید بودن
ور نی به هزار ننگ باید بودن

بر خسته دلان راه ملامت می زن
هردم زخمی فزون ز طاقت می زن

آتش می زن به هر نفس در جانی
واندر همه دم دم فراغت می زن

بر گرد جهان این دل آوارهٔ من
بسیار سفر کرد پی چارهٔ من

وان آب حیات خوش و خوشخوارهٔ من
جوشید و برآمد ز دل خارهٔ من

بر گردن ما بهانه‌ای خواهی بستن
وز دام و دوال ما نخواهی رستن

بالا نگران شدی که بیگانه شده است
دف را بمیفشان که نخواهی رفتن

بسیار علاقه‌ها بباید ای جان
تا مسکن و خانه‌ها شود آبادان

ای بلغاری تو خانه کن در بلغار
وی تازی گو برو سوی عبادان

پالوده شوی در طلب پالودن
فرسوده شوید در هوس فرسودن

تا لذت پالودنتان شرح دهد
ور نیست چگونه هست خواهد بودن

پیموده شدم ز راه تو پیمودن
فرسوده شدم ز عشق تو فرسودن

نی روز بخوردن و نه شب بغنودن
ای دوستی تو دشمن خود بودن

تا با خودی دوری ارچه هستی با من
ای بس دوری که از تو باشد تا من

در من نرسی تا نشوی یکتا من
اندر ره عشق یا تو باشی یا من