گفتم صنمی شدی که جان را وطنی (1936)
-
اندازه متن
+
گفتم صنمی شدی که جان را وطنی
گفتا که حدیث جان مکن گر ز منی
گفتم که به تیغ حجتم چند زنی
گفتا که هنوز عاشق خویشتنی
در فنای محض افشانند مردان آستی (2774)
در فنای محض افشانند مردان آستی دامن خود برفشاند از دروغ و راستی
مرد مطلق دست…
هر که بهر تو انتظار کند (985)
هر که بهر تو انتظار کند بخت و اقبال را شکار کند
بهر باران چو کشت…
