و چون نوبتِ ملاحانِ ما فرارسد
-
اندازه متن
+
و چون نوبتِ ملاحانِ ما فرارسد
آن خونریزِ بیدادگر
در جزیرهی مغناتیس
بر دو پای
استوار بایستد
زخمِ آخرین را
خنجری برهنه به دندانش.
پس دریا
به بانگی خاموش
ایشان را آواز دردهد.
ملاحان
از زیباترینِ دختران
دست بازدارند
و در بالاخانههای محقرِ میکدهی بارانداز
به خود رها کنند،
خوابگردْوار
در زورقهای زنگار
پارو بردارند.
و به جانبِ میعادِ مقدّرِ ظلمت
شتاب کنند.
آذرِ ۱۳۵۷
لندن
من سرگذشت یأسم و امید
من سرگذشت یأسم و امید با سرگذشت خویش: میمُردم از عطش، آبی نبود تا لبِ خشکیده تر کنم. میخواستم به…
میشناسی ــ به خود گفتهام ــ
میشناسی ــ به خود گفتهام ــ همانم که تو را سُفتهام بسی پیش از آنکه خدا را تنهایی آدمکش بر…
