به دورِ لاله قدح گیر و بیریا میباش (274)
-
اندازه متن
+
به دورِ لاله قدح گیر و بیریا میباش
به بویِ گُل نفسی همدمِ صبا میباش
نگویمت که همه ساله مِی پرستی کن
سه ماه مِی خور و نُه ماه پارسا میباش
چو پیرِ سالِک عشقت به مِی حواله کند
بنوش و منتظرِ رحمتِ خدا میباش
گَرَت هواست که چُون جَم به سِرِّ غیب رَسی
بیا و همدمِ جامِ جهان نما میباش
چو غنچه گرچه فروبستگیست کارِ جهان
تو همچو بادِ بهاری گره گشا میباش
وفا مجوی ز کس ور سخن نمیشنوی
به هرزه طالبِ سیمرغ و کیمیا میباش
مریدِ طاعتِ بیگانگان مشو حافظ
ولی معاشرِ رندانِ پارسا میباش
عید است و موسم گل، ساقی بیار باده (48)
عید است و موسم گل، ساقی بیار باده هنگام گل که دیده بی می قدح نهاده
گر همچو من افتادهٔ این دام شوی (42)
گر همچو من افتادهٔ این دام شوی ای بس که خراب باده و جام شوی
…
پیشنمایش
