دردِ عشقی کشیدهام که مَپُرس (270)
-
اندازه متن
+
دردِ عشقی کشیدهام که مَپُرس
زهرِ هجری چشیدهام که مَپُرس
گشتهام در جهان و آخرِ کار
دلبری برگزیدهام که مپرس
آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش
میرود آبِ دیدهام که مپرس
من به گوشِ خود از دهانش دوش
سخنانی شنیدهام که مپرس
سویِ من لب چه میگَزی که «مگوی»
لبِ لعلی گَزیدهام که مپرس
بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش
رنجهایی کشیدهام که مپرس
همچو حافظ غریب در رَهِ عشق
به مَقامی رسیدهام که مپرس
دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم (362)
دیدار شد مُیَسَّر و بوس و کنار هم از بَخت شُکر دارم و از روزگار هم
دامنکشان همیشد در شرب زرکشیده (425)
دامنکشان همیشد در شرب زرکشیده صد ماهرو ز رشکش جیب قصب دریده
از تاب آتش…
پیشنمایش
