دردِ عشقی کشیدهام که مَپُرس (270)
-
اندازه متن
+
دردِ عشقی کشیدهام که مَپُرس
زهرِ هجری چشیدهام که مَپُرس
گشتهام در جهان و آخرِ کار
دلبری برگزیدهام که مپرس
آن چنان در هوایِ خاکِ دَرَش
میرود آبِ دیدهام که مپرس
من به گوشِ خود از دهانش دوش
سخنانی شنیدهام که مپرس
سویِ من لب چه میگَزی که «مگوی»
لبِ لعلی گَزیدهام که مپرس
بی تو در کلبهٔ گداییِ خویش
رنجهایی کشیدهام که مپرس
همچو حافظ غریب در رَهِ عشق
به مَقامی رسیدهام که مپرس
کارم ز دور چرخ به سامان نمیرسد (8)
کارم ز دور چرخ به سامان نمیرسد خون شد دلم ز درد، به درمان نمیرسد
…
سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت (21)
سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت بادت اندر شهریاری،…
