ای خداوند! از درون شب
-
اندازه متن
+
به اسماعیل صارمی
ای خداوند! از درون شب
گوش با زنگِ غریوی وحشتانگیزم
گر نشینم منکسر بر جای
ور ز جا چون باد برخیزم،
ای خداوند! از درون شب
گوش با زنگِ غریوی وحشتانگیزم.
□
میکِشم هر نالهی این شامِ خونین را
در ترازوی غریواندیش،
میچشم هر صوتِ بیهنگامِ مسکین را
در مذاقِ نعرهجوی خویش.
□
گوش با زنگِ غریوی وحشتانگیزم
ای خداوند! از درون شب.
گر ندارم جنبشی با جای
ور ندارم قصهیی با لب،
گوش با زنگِ غریوی وحشتانگیزم
ای خداوند! از درون شب.
فروردین ۱۳۳۷
اکنون، دیگرباره شبی گذشت
اکنون، دیگرباره شبی گذشت. به نرمی از برِ من گذشت با تمامی لحظههایش. چونان باکرهی عشقی که با همه انحناهای…
در آواز من زنگی بیهوده هست
۱ سنگ برای سنگر، آهن برای شمشیر، جوهر برای عشق... در خود به جُستجویی پیگیر همت نهادهام در خود به…
