ساکهایت را در پیادهرو افکندم
-
اندازه متن
+
تو را راندم،
و ساکهایت را در پیادهرو افکندم
اما بارانیات که در خانهام مانده بود
هذیانگویبی سر داد،
و با اعتراض آستینهایش را برای در آغوش گرفتنم
به حرکت در آورد.
وآن گاه که بارانی را از پنجره پرتاب کردم،
همچنان که فرو میافتاد،
دستهای خالیاش را در باد برآورد،
چونان کسی که به نشانهی بدرود،
دستی برآورد
یا آن که فریاد زند: کمک!
من آغوشی برای تو نداشتم
من آغوشی برای تو نداشتم تمام عشاق زندگی من افسانه های کهن بودند می آمدند می جنگیدند ومی مردند تو…
دوست میدارم، خیانتهایت را
دوست میدارم، خیانتهایت را که به من روا میداری، زیرا تایید میکند که زندهای، و از دروغ و نقاب پوشیدن،…
