دورانِ بقا چو بادِ صحرا بگذشت (30-1)
-
اندازه متن
+
پادشاهی به کشتنِ بیگناهی فرمان داد. گفت: ای ملِک! به موجبِ خشمی که تو را بر من است، آزارِ خود مجوی که این عقوبت بر من به یک نفس به سر آید و بَزهِ آن بر تو جاوید بماند
دورانِ بقا چو بادِ صحرا بگذشت
تلخیّ و خوشیّ و زشت و زیبا بگذشت
پنداشت ستمگر که جَفا بر ما کرد
در گردن او بماند و بر ما بگذشت
ملک را نصیحت او سودمند آمد و از سر خون او در گذشت.
زندهدل از مرده نصیحت نیوش (45)
زندهدل از مرده نصیحت نیوش مردهدل از زنده نگیرد به گوش
سلطان که به منزل گدایان آید(22)
سلطان که به منزل گدایان آید گر بر سر بوریا نشیند شاید
