تا صبحدمان، در این شب گرم
-
اندازه متن
+
تا صبحدمان، در این شب گرم
افروخنه ام چراغ، زیراک
می خواهم بر کشم به جا تر
دیواری در سرای کوران.
بر ساخته ام، نهاده کوری
انگشت که عیب هاست با آن
دارد به عتاب کور دیگر
پرسش که چراست این، چرا آن.
وین گونه به خشت می نهم خشت
در خانه کور دیدگانی
تا از تف آفتاب فردا
بنشانمشان به سایبانان.
افروخته ام چراغ از این رو
تا صبحدمان، در این شب گرم
می خواهم بر کشم به جا تر
دیواری در سرای کوران.
افتادم از چشم و به دامان شدمش
افتادم از چشم و به دامان شدمش آورد نظر سوی گریبان شدمش
من سیل سرشکم که…
کس نیست که باز زبان من گویا نیست
کس نیست که باز زبان من گویا نیست آن ره که منش کوفته ام جویا نیست
