حسنت که همه جهان فسونش بگرفت (282)
-
اندازه متن
+
حسنت که همه جهان فسونش بگرفت
دردِ حسدِ حسود چونش بگرفت
سرخیِ رخم ز گرمی و خشکی نیست
از بس که عاشق گَشت خونش بگرفت
در بادیهٔ عشق تو کردم سفری (1852)
در بادیهٔ عشق تو کردم سفری تا بو که بیایم ز وصالت خبری
در هر منزل…
آن سر که بود بیخبر از می خسبد (484)
آن سر که بود بیخبر از می خسبد آنکس که خبر یافت از او کی خسبد
