آن سر که بود بیخبر از می خسبد (484)
-
اندازه متن
+
آن سر که بود بیخبر از می خسبد
آنکس که خبر یافت از او کی خسبد
میگوید عشق در دو گوشم همه شب
ای وای بر آن کسی که بیوی خسبد
هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست (440)
هر ذره که چون گرسنه بر خوان خداست گر تا باید خورند اینخوان برپاست
بر خوان…
جز عشق نبود هیچ دمساز مرا (41)
جز عشق نبود هیچ دمساز مرا نی اول و نی آخر و آغاز مرا
جان میدهد…
