با شب گفتم گر بمهت ایمانست (230)
-
اندازه متن
+
با شب گفتم گر بمهت ایمانست
این زود گذشتن تو از نقصانست
شب روی به من کرد و چنین عذری گفت
ما را چه گنه چو عشق بیپایانست
بوسهای داد مرا دلبر عیار و برفت (419)
بوسهای داد مرا دلبر عیار و برفت چه شدی چونک یکی داد بدادی شش و هفت
ای آنکه ز حد برون جانافزایی (1694)
ای آنکه ز حد برون جانافزایی بیحدی و حد هر نفس بنمایی
دانی که نداری به…
