کسی کاو را بود در طبع سستی (2659)
-
اندازه متن
+
کسی کاو را بود در طبع سستی
نخواهد هیچ کس را تندرستی
مده دامن به دستان حسودان
که ایشان میکشندت سوی پستی
زیانتر خویش را و دیگران را
نباشد چون حسد در جمله هستی
هلا بشکن دل و دام حسودان
وگر نی پشت بخت خود شکستی
از این اخوان چو ببریدی چو یوسف
عزیز مصری و از گرگ رستی
اگر حاسد دو پایت را ببوسد
به باطن میزند خنجر دودستی
ندارد مهر مهره او چه گشتی
ندارد دل، دل اندر وی چه بستی؟
اگر در حصن تقوا راه یابی
ز حاسد وز حسد جاوید رستی
اگر چه شیرگیری، ترک او کن
نه آن شیر است کش گیری به مستی
مخمورم پرخواره اندازه نمیدانم (1471)
مخمورم پرخواره اندازه نمیدانم جز شیوه آن غمزه غمازه نمیدانم
یاران به خبر بودند دروازه برون…
هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار (1116)
هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار هر کس به لایق گهر خود گرفت یار
