مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره (2318)
-
اندازه متن
+
مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره
تو دلبر و استادی ما عاشق و این کاره
ما بر سر هر پشته گم کرده سر رشته
بیچاره تو گشته تو چاره بیچاره
صد چشمه بجوشانی در سینه چون مرمر
ای آب روان کرده از مرمر و از خاره
ای سنگ سیه را تو کرده مدد دیده
وی از پس نومیدی بشکفته گل از ساره
ای نور روان کرده از پیه دو چشم ما
و اندیشه روان کرده از خون دل پاره
شب رفت و نرفت ای بتِ سیمینبرِ من (1486)
شب رفت و نرفت ای بتِ سیمینبرِ من سودای مناجات غمت از سرِ من
خواب شب…
دی سؤالی کرد سایل مر مرا (50-3)
بخش ۵۰ - توفیق میان این دو حدیث کی الرضا بالکفر کفر و حدیث دیگر من لم یرض بقضایی فلیطلب…
