مکن عمر ضایع به افسوس و حیف (50)
-
اندازه متن
+
مکن عمر ضایع به افسوس و حیف
که فرصت عزیزست و الوقت سیف
در چشم من آمد آن سهی سرو بلند (20-5)
قاضی همدان را حکایت کنند که با نعلبند پسری سر خوش بود و نعل دلش در آتش. روزگاری در طلبش…
هر که بی او به سر نشاید برد (9-5)
دانشمندی را دیدم به کسی مبتلا شده و رازش بر مَلا افتاده. جورِ فراوان بردی و تحمّل بیکران کردی. باری…
