بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود (36)
-
اندازه متن
+
بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود
مقبل آن نیست که در حال بمیرد مولود
نشنیدی که صوفی‌یی می‌کوفت (3-4)
جوانی خردمند از فنونِ فضایل حظّی وافر داشت و طبعی نافر. چندانکه در محافلِ دانشمندان نشستی، زبان سخن ببستی. باری…
به نانِ خشک قناعت کنیم و جامهٔ دَلْق (3-3)
درویشی را شنیدم که در آتشِ فاقه می‌سوخت و رُقعه بر خِرقه همی‌دوخت و تسکینِ خاطرِ مسکین را همی‌گفت:
