بنشین به غم خود نفسی بر لب جوی
-
اندازه متن
+
بنشین به غم خود نفسی بر لب جوی
می خور به تمنای بتی غاليه موی
با همنفسی چند و به وقتی همه سعد
باریک مشو، فكر مكن، بحث مجوی
آمد سحر و مراست مصحف در پیش
آمد سحر و مراست مصحف در پیش آنگاه چراغی چو چراغ دل خویش
ورد سحر اهل…
سیل سخنم به جان میانگیزدشان
سیل سخنم به جان میانگیزدشان نقش از همه تار و پود می ریزدشان
از ره بدر…
