شاعران قدیم

آن لقمه که در دهان نگنجد به طلب
وان علم که در نشان نگنجد به طلب

سریست میان دل مردان خدای
جبریل در آن میان نگنجد به طلب

آنی که فلک با تو درآید به طرب
گر آدمیی شیفته گردد چه عجب

تا جان دارم بندگیت خواهم کرد
خواهی به طلب مرا و خواهی مطلب

از بانگ سرافیل دمیده است رباب
تا زنده و تازه کرده دلهای کباب

آن سوداها که غرقه گشتند و فنا
چون ماهیکان برآمدند از تک آب

امروز چو هر روز خرابیم خراب
مگشا در اندیشه و برگیر رباب

صدگونه نماز است و رکوعست و سجود
آنرا که جمال دوست باشد محراب

امشب ز برای دل اصحاب مخسب
گوش شب را بگیر و برتاب مخسب

گویند که فتنه خفته بهتر باشد
بیدار بهی تو فتنه مشتاب مخسب

اندیشه مکن بکن تو خود را در خواب
کاندیشه ز روی مه حجابست حجاب

دل چون ماهست در دل اندیشه مدار
انداز تو اندیشه گری را در آب

اندیشه و غم را نبود هستی و تاب
آنجا که شرابست و ربابست و کباب

عیش ابدی نوش کنید ای اصحاب
چون سبزه و گل نهید لب بر لب آب

ای آنکه تو دیر آمده‌ای در کتاب
گر بشتابند کودکان تو مشتاب

گر مانده شدند قوم و از دست شدند
این دست تو است زود برگیر رباب

ای آنکه تو یوسف منی من یعقوب
ای آنکه تو صحت تنی من ایوب

من خود چه کسم ای همه را تو محبوب
من دست همی‌زنم تو پائی میکوب

ای دل دو سه شام تا سحرگاه مخسب
در فرقت آفتاب چون ماه مخسپ

چون دلو درین ظلمت چه ره میکن
باشد که برآئی به سر چاه مخسب