شاعران قدیم

پای تو گرفته‌ام ندارم ز تو دست
درمان ز که جویم که دلم مهر تو خست

هی طعنه زنی که بر جگر آبت نیست
گر بر جگرم نیست چه شد بر مژه هست

پائی که همی رفت به شبستان سر مست
دستی که همی چید ز گل دسته بدست

از بند و گشاد دهن دام اجل
آن دست بریده گشت و آن پای شکست

برجه که سماع روح برپای شده است
وان دف چو شکر حریف آن نای شده است

سودای قدیم آتش افزای شده است
آن های تو کو که وقت هیهای شده است

برخیز و طواف کن بر آن قطب نجات
مانندهٔ حاجیان به حج و عرفات

چسبیدی تو بر زمین همچون گل تر
آخر حرکات شد کلید برکات

برکان شکر چند مگس را غوغاست
کی کان شکر را به مگسها پرواست

مرغی که بر آن کوه نشست و برخاست
بنگر که بر آن کوه چه افزود و چه کاست

بر ما رقم خطا پرستی همه هست
بدنامی و عشق و شور و مستی همه هست

ای دوست چو از میانه مقصود توی
جای گله نیست چون تو هستی همه هست

بر من در وصل بسته میدارد دوست
دل را بعنا شکسته میدارد دوست

زین پس من و دلشکستگی بر در او
چون دوست دل شکسته میدارد دوست

پرورد به ناز و نعمت آن دوست مرا
بردوخت مرقع از رگ و پوست مرا

تن خرقه و اندر آن دل من صوفی
عالم همه خانقاه و شیخ اوست مرا

بر هر جائیکه سرنهم مسجود اوست
در شش جهت و برون شش، معبود اوست

باغ و گل و بلبل و سماع و شاهد
این جمله بهانه و همه مقصود اوست

بر هر جزوم نشان معشوق منست
هر پارهٔ من زبان معشوق منست

چون چنگ و نیم در بر او تکیه زده
این ناله‌ام از بنان معشوق منست